كه اين غزل در حدّ اوج است و در ديوان حافظ از اين قبيل اشعار بسيار است . استحكام سخن در غزل حافظ نظرها را به خود جلب مىكند . كسانى كه در خصوصيّات لفظى سخن او كار مىكنند ( منهاى مسائل معنوى ) بلا شك يكى از چيزهائى كه آنها را مبهوت مىكند ، همين استحكام سخن خواجه است ، البتّه نمىخواهم بگويم كه همهء غزليّات حافظ چنين است بقول غنى كشميرى : شعر اگر اعجاز باشد بىبلند و پست نيست * در يد بيضا همه انگشتها يكدست نيست بنابراين در شعر حافظ هم كوتاه و بلند وجود دارد و تصادفا شعرهاى پايين حافظ آن چيزهايى است كه نشانه‌هاى مدح در آن هست . احمد اللّه على معدلة السّلطانى * احمد شيخ اويس حسن ايلكانى حافظ اين را براى مدح گفته است و مىتوان گفت كه شعر حافظ به شمار نمىآيد . شعر حافظ را در جاهاى ديگر و بخش‌هاى ديگرى بايستى جستجو كرد . يكى از خصوصيّات شعر حافظ قدرت تصويرهاست و اين از چيزهائى است كه كمتر به آن پرداخته شده است . تصوير در مثنوى چيز آسان و ممكنى است لذا شما